ersinkurt

Sevdim ben seni Ekmeğini yedim Suyunu içtim Misafirin oldum günlerce Kötü ayrılmayalım şimdi ''Güzel güzel'' git benden Kendin gibi, kalbin gibi, Güzelce...

Jilet, Zıpkın gibi bir geminin Evladı olmalı Ustasıymış işinin Hiç canımı yakmadı Bileklerimi doğrarken Yoğun su altında Aldım ölüm kararımı Sulu boya paletindeki Sulandırılmış kırmızıya Döndü kanım Yaşamım Ayaklarımın altından Akıp gitti banyo giderine Tıkandı rögarlar İnce düşüncelerimden İnsanlara vermiş olduğum Son rahatsızlıktır bu, Özür dilemiyorum Hiç kimseden Durup dururken Kimin aklına gelir ki Yıkanırken ölmek? Gerçi paltosunun önü Hep yanlış ilikli, Yarım akıllı Ve aldanmaya ezelden gönüllü Bir adamın Normal olamazdı ölümü Kaskatı bulmuşlar cesedimi, Ölmüşüm Kınadılar ve apar topar Gömdüler bir cuma günü.

     Ankara'yı sevmiyorum. Esmer kadınları da... Ahlâksızlığı, zorbalığı, eşitsizliği, her gün başka başka sabahlara uyanıp çoğunlukla aynı şeyleri yaşamayı, ihanet eden aşağılık kişiliklere sahip yaratıkları, belli bir duruma gelmiş birtakım çakalların dar gelirli insanlara yaptığı muameleyi, yavru ceylanları annesinden ayıran zalim çitaları, tecavüzcüleri, hilebazları, arsızları, namussuzları, boş olduğu hâlde el edince durmayan minibüs şoförlerini, kamyon arkalarına sevdiğim kadınları hatırlatan sözler yazan fırçayı tutan o eli, fazla akıllıyı, z ırdeliyi, sarhoş tekeri, şose yolda ilerleyen arabanın kaza yapma ihtimalini, yüzsüzlüğü, hissizli ği, kahpeliği ve tembelliği de hiç mi hiç sevmiyorum. Vatanını sevmeyenleri de sevmiyorum. Ve son olarak, beni bir kez olsun sevmeyi denemediği için Aysun'u da hiç sevemeyeceğim. Sevmediğim o kadar çok şey var ki daha... En çok da kendimi sevmiyorum. Sevmemek, işin en kolayı. Sevmek zor iş. Sevmek yürek ister, sevmek em...

Adam dehşet saçan gözlerle bakıyordu etrafa Adamda asil bir avcı duruşu Adam; kararlı Kadının dudağının tam kenarında Akşamdan kalma bir gülümseme Kadın; güzel Kadın; alımlı Derken karşılaştılar ansızın Birden karşılaştı bu iki yabancı Adam, artık kararlılığıyla alımlıydı Kadınsa; alımlılığında kararlı.

Ömrü hayatımda ilk defa mutluluğu yakalamışken, İlk defa böylesine sevmişken birisini Var git güvensizlik Var git ümitsizlik başımdan Şimdi, şu an olmaz hüzün Şimdi zamanı değil vesvesenin gönlüm Şu an bari rahat bırak beni tasa Geleceksen başka gün, başka zaman uğra Ama şimdi değil... Hatta kalacakmışsın yine temelli kal Fakat şimdi olmaz Gözünü seveyim bugün git, yarın gel.

Gün s ı radan ba ş l ı yor Öfkeden köpürüyor deniz Güne ş mesaisinde Buraya kadar her ş ey normal, Buna al ışığı m. An geliyor, Kelebekler unutuyorlar ölümü Ba şı mda sarho ş bir gökyüzü Yüzün k ı blem oluyor Bu boyutta her ş ey anormal, Sana a şığı m.

Benim, Hep benim, Tek benim Her kötü sonun sorumlusu. Gün sunumu günahlarımın cezasıdır Haylaz sırtımın arsız kamburu Her sürüncemede Bütün zamanlar bağ bozumunu gösterir bana Birini sevince yeniden şekillenecek gibi olur evren Kalıpları ancak sevgi bozar, inanırım Tuhaftır, herkes şaşırır iyimser çabama Aklımın dişlileri hafiften sıyırınca mili Ve bocalayınca ellerim Tekrar kapına geldim, Sana sarıldım yalnızca Benzersiz kadınlar doğurdu ağlamaların Kibarca okşadım hepsinin masumiyetlerini Öptüm, sarıldım, kokladım, Kibarca. Bre kıymet bilmezim! Güzel insandım ben Bakmayı bir nevi, Görmeyi ise hiç beceremedin. Elinin değdiği bütün güzellikler şimdi kül İnsanız, Nasılsa yarın yükünü atarsın omuzlarından Tasalanma, haydi gül!