ersinkurt

Ayrılık gerçeği düşünce usa Hâlden anlamaz bir gergeftir yatak Yalnızlık denilen kavram bir ayağı kırık masa Yahut ağır bir hasta, yatalak Aşk ışıltılar saçan bir opal taşı Veda, sözsüz bir gerilim Çaresizliğin sembolüdür iki damla gözyaşı Terk eden her gidiş, acımasız bir devinim Kavuşmak coşkusu eşsiz sevinçler doğurur Hasretlik üzüntüye yol açar her defasında Sevgi, biraz da önseziyle yoğrulur Ebedî mutlulukların ilk safhasında Ayrı düşünülemez sevgi, hasretlik ve kavuşmak Bunlar aşıkların silah, mermi ve süngüsüdür Hepsi bir bütündür; çaresizlik, veda ve aşk Yalnızlıkla ayrılık ise zalim bir ömür törpüsüdür. 

Sen... Bir yaz akşamı sahil kenarında Halatını bilinmeze koparıp Uğurlanmanı bile beklemeden giden bir gemiydin. Karışınca hayatın akışına Göçmüş saymıştım seni dünyadan Yok oluşundan sonra Dudaklarıma başka isimler ezberlettim. Ben... Bulut bulut umutlarımı Ve nice hayallerimi üleştirmişken kimsesizlere Bir kez daha bana geri dönüp de  Ağlamanı bekleyecek bir liman değilim. Gözlerimde son seferin, Uğurlar olsun sevdiğim. Dikkatinden kaçmayacaktır eminim Gittiğin yerlerden kulak ver de dinle, Çoktan yitti sesimdeki heyecan Dön de uzaklardan bir bak Hiçbir şey eskisi gibi değil artık, Bizden geçti aşk!

Bir acayip zamandan geçiyoruz Bu yaklaşan kıyamet değilse, ne? Göğsüne çiçekler ektiğim toprakla uzlaşamıyoruz Sarkaçlar birer durağan nesne. Gece: Terk edilmiş öksüz bir evin Mutsuz, Mektupsuz Posta kutusu yalnızlığı Bulut: Yükseklerden yere saldıran İri dişli bir köpek, dişi, Kudurgan  Evimin önünden  yuvarlanan kar topu Birazdan çığ olacak Kimsenin umuru değil Hey, uzaklaşın buradan!