ersinkurt

Benim, Hep benim, Tek benim Her kötü sonun sorumlusu. Gün sunumu günahlarımın cezasıdır Haylaz sırtımın arsız kamburu Her sürüncemede Bütün zamanlar bağ bozumunu gösterir bana Birini sevince yeniden şekillenecek gibi olur evren Kalıpları ancak sevgi bozar, inanırım Tuhaftır, herkes şaşırır iyimser çabama Aklımın dişlileri hafiften sıyırınca mili Ve bocalayınca ellerim Tekrar kapına geldim, Sana sarıldım yalnızca Benzersiz kadınlar doğurdu ağlamaların Kibarca okşadım hepsinin masumiyetlerini Öptüm, sarıldım, kokladım, Kibarca. Bre kıymet bilmezim! Güzel insandım ben Bakmayı bir nevi, Görmeyi ise hiç beceremedin. Elinin değdiği bütün güzellikler şimdi kül İnsanız, Nasılsa yarın yükünü atarsın omuzlarından Tasalanma, haydi gül!

      Ev halkı tarafından kale alınmadığımı düşündüğümde evden kaçtım. Yaşım henüz on birdi. İki gün boyunca orda burda sürttüm. Akıl zincirimin ilk halkası işte o günlerde koptu. Sonra, biraz büyüyünce kaçak yollarla geneleve girdim. Hem de defalarca... Alkol komasından çıktığım gün zararlı alışkanlıklardan kurtulmam için nasihat veren doktora; ''Bunlar boş sözler. Bilmeniz gereken bir şey var ki; sigara ve alkol kullansam da kullanmasam da öleceğim. Hepimiz bir gün ölece ğiz! O yüzden bana masal anlatıp boş hülyalara dalmamı beklemeyin Say ın Doktor,'' diyen de bendim. Ben seni tanımazdan önce her haltı yedim. Pişmanlık; zamanında yapmaktan zevk aldığın şeylerin bir zaman sonra af dilemesi olduğundan hiçbir yaşanmışlığımdan pişman değilim. Yaşanmışlıklarıma kötü diyemem. Yaşamak telaşı sıklıkla kendini hatırlatsa da geçmişteki günlerim güzel günlerdi. Beni üzense; - di'li geçmiş zaman ın yıpratıcılığı değil, deli geçmiş zamanlarımın sensizliği. Vaktinden...