ersinkurt

Bırak şiir olup akayım sana oluk oluk Türkü olup dilleneyim Bırak gözyaşlarından özgürce aksın şarkılar Yağmurlar ıslatsın saçlarını Ve izin ver, seni annem kadar seveyim.

Karamsarlığımdan dolayı suçlayamazsınız beni Bilmiyorsunuz! Sabahın omuzlarımda soluklandığı bir gün, Ayrık otları,  Köşe bucak sardılar hayal tarlalarımı Bi çare hâlimden dostlarımı haberdar edeyim diye Düşüncelerimi yaktım Serçe kuşları koştular imdadıma yangınımı söndürmek için Gagalarıyla okyanusları boca ettiler üzerime Gördüm ki insandan insana fayda yok Canı cehenneme herkesin! Nedeni nedir acaba genç yaşta bu mutsuzluğun Bu tükenmişliğin, Serzeniş, bıkkınlık ve çaresizliğin? Tartışmasız onurlu bir eylemdir gencecik göçüp gitmek Fakat; Ne için, kim için, niçin?

  En az bulut kadar güzel bir kadın, Bir gece yarısı tenha bir duraktan aldı beni, Bilinmeze doğru götürdü Bir başkası yol kenarında buldu leşimi, Bütün yaralarımı sardı, sarmaladı Geçmişin tüm izlerini süpürdü Çok zaman sonra birisi bütün yaşanmışlıklarımı unutturdu Çoğu kez mutlu bile etti hatta Diğeri artık yapmam dediklerimi yaptırdı Dahası var, hayal bile kurdurdu Sonra, hayli zaman sonra, soğuk bir kış akşamında Bambaşka bir kadınla tanıştık Uluorta öpüştük... Kimselere benzemiyordu O da apayrı bir güzellik Öylesine çok sevmiştim ki onu Her fırsatta seviştik Derken başka bir kadınla daha tanıştık çok sonraları O diğerlerinin hepsinden acımasızdı O kadar ki, veda bile etmeden ayrıldı Nasıl oldu hiçbir şey anlamadım Tek bildiğim, hepsi aynı kadındı.