ersinkurt

İçimde heyecan yaratmaya meyilli bütün kelimeleri Sürgüne yolladım Umudun canı cehenneme Dağıttım sahte şölen alanındaki davetlileri Kadehlerden en sevdiğim kadının ismini döktüm yere Hiç acımadı canım Kör karanlıkta çıkardım aklımı sakladığum kaplardan Gözüm, hep aldanmışlığıma ilişti Duygular çıkıp mantık girince devreye Yolum gerçeklikle kesişti Bunalım anlarımda kalbimden kriz geçirdim İğne deliklerine Şımarmasına müsaade ettim kuzgunların Güneşi tuttum, güneşi tuttum bir daha hiç doğmasın diye Sımsıkı ördüm gür saçlı kadınların beliklerine ''Güven'' gibi sahte bir kelimeyi tüttürdü durdu bacam İhaneti ''açık şampanya'' ile karıştırıp boyadım duvarlarımı Bir utanç abidesine dönüştü salonum Soğuk duvarlarıma her bakışımda ismin geçti aklımdan Hatırlamak istemedim, kötü hatıralarımı Bir kere kapıldı artık aklım anafora Durgun denizler bile korkutur gayrı gözümü, Elimde değil! Akrebin iğnesiyle karıştı şüphe kanıma Şüphe; illet bir zehir.

Berrak ve bulanık Duygu ve mantık İyi ve kötü Cinlik ve saflık... Ne taraftan baksam  yanıldım, Yakıldım, Sustum, Pustum, Cevval yataklarda uyudum uyandım defaatle Kuram hep aynı Kızdım, Kırdım, Ateşe işedim Zehir içtim Safra kustum az evvel İşte böyle böyle delirdim Ucuz pazarlıklar Küçük hesaplar Uçuk fikirler duydum da çıldırdım aslen, Öylesine değil Bana kimlik sorma kapı kulu, Yorgunum... Sizler itinayla kap yalarken Ben berbat şehirler gördüm Kirli denizler, Kötü insanlar... Travma yaşamayım diye Hayallerime sarılsam da Aklım sarsıldı, Zor tutundum. Tekrar tekrar tutuldum gece yarılarına Bombok yaşamak mecburiyeti, Yaşamak mecburiyeti Nahoş, bomboş, bombok... Hayatın ve akışın Sesini kimler kıstı? Yalansız anlatıyorum her şeyi de Dinleyenler var, İnleyenler var, Lakin çıt yok.