ersinkurt

Çabuk evrildik Çoğu şarkılaştı şiirlerin Bakışlar uzak artık samimiyetten, Başkalaştı Davetsiz süzüldü bahçemize zaman İp atladı çocukluğumuzla, seksek oynadı Yapraklar sarardığında acı sonu hatırlattı sararmak Yaşama umudumuz sönmesin diye kar yağdırdı Tanrı Yaşamdaki her şey değişik şekiller aldı Değişik şekiller verdik Yüne, kumaşa, taşa-toprağa ve hatta demire ve çeliğe Devrimsel bir başkaldırı değişim Bulaşıcı bir hastalık, aldı esaretine İyiler kötülüğe bulaştı, Kötüler iyiliğe... Şimdi kocaman bir turnusol kâğıdı dünya Acıyla yoğrulduğumuzda kırmızıya Hazla temasımızda maviye dönüşüyoruz, hızla Biteviye hiç sıkılmadan koşar adım yürüyoruz adice, adiliğe.

Doğdum, İstemeden tanışıklığım oldu hayatla Lakin barışıklığım asla!       Yalpaladım Yasaklandım ve büyüdüm Büyümek neyse artık... Belkim zorlu bir dikitti Belkim onurlu bir sarkıt.       Yoruldum! Durduk yere canım yandı ağladım Yo yo, yalan söyledim Yüreğim paramparça oldu ayrılıklardan Zaten öyle olmaz hiç Durduk yere canı yanmaz insanın       Sağanaktı, Bekledim saçak altlarında yağmurun dinmesini Korundum yağmurdan, doludan, kardan... Kaçındım uğursuzdan musibetten beladan... Islanmadım, uslandım! Açtım, Açıktaydım çok vakit Kararttım gözümü topluluğa karıştım Fakat alışamadım insanın insana ettiği zulme Zalimle, zorbayla savaştım.       Tiksindim tiksinilecek ne varsa Kaçtım her şeyden bir gün İnsanlardan uzaklaştım Ama uzaklaşmak da fayda etmedi yaşamama Geldi, yatağımda buldu ölüm Yaşarmış gibi yapıyorken hep Geceleyin, gerçekten öldüm.       ...