ersinkurt

Ben, beni öpüşlerinin bile Bir değeri olduğunu düşünmüştüm Aldanmışım... Hayali bir düzmeceymiş gördüğüm Ben aşk sanmışım.

Basitleştirilmiş kişiler atlasında Herhangi bir kişi bile değilken, İki memur, Devlete dayalı sırtlarıyla Kudurabilme ihtimalime karşı Karantinaya aldılar beni. Neyi düşüneceğimi bilmeden Günlerce kör karanlıklar içinde kaldım Sonra, tahsilli insanların Canlarının istediği zaman salıverildim Çöpmüşüm gibi bakışlarıyla aşağıladı hasta bakıcılar Utancımdan ölüyorum sandım. Nice akılsızın havladığı Meydanlarda dolaşırken Derin derin düşündüm Yoksulların neden ağladığını Delirme ihtimalimin belirdiği Şüphesiyle alıkonuldum Aklımın ücrasındaki yılkı atlarına Kement attılar Özgürlüğüm o gün alındı ellerimden Adım başı dayak yedim Çok geldiler üzerime Vurdular, kırdılar, daralttılar. Kendimi aklamak için Suçlamak yerine devleti Geçmişimi süngerledim, bir güzel. Düşüneceğim ne varsa unuttum Kuruttum öfke ormanımın ağaçlarını Bildiğim hâlde sustum Adını anmadım en yaman hırsızların Öldüresiye haksızlığa uğrarken bile Üniformalılara hiç bağırmadım Bir kez ...

Düşünsene, farzımuhal festivaldeyiz Her şey rengârenk Her şeyde bir ahenk Ben, ödenmemiş elektrik faturamı Sen akşam yapacağın yemeği düşünmüyorsun Renk cümbüşüne dalmışız Sen mest oluyorsun Her şeyi unutmuşuz işte farzımuhal Sen, o adamla hiç evlenmemişsin Benim Nurten'den üç çocuğum olmamış Yine özlemişsin ama sen beni Tıpkı eski günlerdeki gibi Kolların, boynumu sıkı sıkı sarmış Ne hoş ki rüyamız hiç bitmemiş Farzımuhal bizi kimseler uyandırmamış Ve hayal bu ya Farzımuhal hiç doğmamışız Offf! Desene yaşamışız.

Tevekkülün çok sonrası Sabrın tükenişinin az öncesi durumlardayım Çok istedim seni unutmayı Aklımdan çıkarıp atmayı Aynı şehirden Aynı gökyüzüne bakmamayı da Yüzlerce kez denedim Olmadığı gibi, Sana daha fazla bağlandım Ama olsun ziyanı yok Neticede sevdiğimsin Şimdi de özlemim oluver Ne zararı var?

Beni korkuyla denemeyin, Beni yoklukla denemeyin, Beni yoksullukla, Beni yolsuzlukla, Hele zorlukla hiç... Bana ayrımcılık demeyin ulan! Bütün bölücülerin gözü önünde Kürt sevgilimi alnından öperim Ve bir insan tek hamlemle n amusum olur Başka kapsamlara taşınır uzlaşmalar Neye uğradığını şaşırır alfabe Türkçe'ye giden bütün yollarım tozutur. Bize durulmaktan söz etmeyin Savrulmaktan bahsetmeyin, yaşamadınız! Sardunyalarımız hep soğuk kavruğu Bize ezilen deyin, Bize üzülen deyin, Bize mahpus... Hepimiz adına öldü bazı yiğitler. Göğe değen boyu ile 72 Mayıs'ında Darağacında sallanan gencecik bir filizdi Deniz Adı Deniz, ardı azgın okyanus.  

Jilet, Zıpkın gibi bir geminin Evladı olmalı Ustasıymış işinin Hiç canımı yakmadı Bileklerimi doğrarken Yoğun su altında Aldım ölüm kararımı Sulu boya paletindeki Sulandırılmış kırmızıya Döndü kanım Yaşamım Ayaklarımın altından Akıp gitti banyo giderine Tıkandı rögarlar İnce düşüncelerimden İnsanlara vermiş olduğum Son rahatsızlıktır bu, Özür dilemiyorum Hiç kimseden Durup dururken Kimin aklına gelir ki Yıkanırken ölmek? Gerçi paltosunun önü Hep yanlış ilikli, Yarım akıllı Ve aldanmaya ezelden gönüllü Bir adamın Normal olamazdı ölümü Kaskatı bulmuşlar cesedimi, Ölmüşüm Kınadılar ve apar topar Gömdüler bir cuma günü.

Adam dehşet saçan gözlerle bakıyordu etrafa Adamda asil bir avcı duruşu Adam; kararlı Kadının dudağının tam kenarında Akşamdan kalma bir gülümseme Kadın; güzel Kadın; alımlı Derken karşılaştılar ansızın Birden karşılaştı bu iki yabancı Adam, artık kararlılığıyla alımlıydı Kadınsa; alımlılığında kararlı.

Gün s ı radan ba ş l ı yor Öfkeden köpürüyor deniz Güne ş mesaisinde Buraya kadar her ş ey normal, Buna al ışığı m. An geliyor, Kelebekler unutuyorlar ölümü Ba şı mda sarho ş bir gökyüzü Yüzün k ı blem oluyor Bu boyutta her ş ey anormal, Sana a şığı m.

Benim, Hep benim, Tek benim Her kötü sonun sorumlusu. Gün sunumu günahlarımın cezasıdır Haylaz sırtımın arsız kamburu Her sürüncemede Bütün zamanlar bağ bozumunu gösterir bana Birini sevince yeniden şekillenecek gibi olur evren Kalıpları ancak sevgi bozar, inanırım Tuhaftır, herkes şaşırır iyimser çabama Aklımın dişlileri hafiften sıyırınca mili Ve bocalayınca ellerim Tekrar kapına geldim, Sana sarıldım yalnızca Benzersiz kadınlar doğurdu ağlamaların Kibarca okşadım hepsinin masumiyetlerini Öptüm, sarıldım, kokladım, Kibarca. Bre kıymet bilmezim! Güzel insandım ben Bakmayı bir nevi, Görmeyi ise hiç beceremedin. Elinin değdiği bütün güzellikler şimdi kül İnsanız, Nasılsa yarın yükünü atarsın omuzlarından Tasalanma, haydi gül!

Çok oldu yörüngelerimin düzleminden sapalı Vapurları kaçtır kaçırdım işim karşıdayken Az olsa da inancım mahyaları sevdim ama İsterim ki sırf bu yüzden günahlarımı bağışlasın Tanrı Burnumun ucunu göremezken Gördüm, Kapanan köy yolları dinsiz ulağıymış esaretin Hürriyeti neresinde yakaladıysam yakaladım ömrümün Anladım, Baharın müjdecisiymiş toprağı yaran papatyanın sarısı Eskimiş bir sedirin özeti gibidir yüreğim Derinleri kıymetlidir fakat Güneşi gibidir kışın Eş değerdir yıllanmış bir şarapla Ve arabı gibidir en mutlu fotoğrafların Yüreğim eskimiş bir sedirin özeti gibidir Acıyacaksanız ona acıyın. Bir avuç mutluluğa açken bıçkın gençliğim Yolumda serviler boyunca uzadı sıkıntılar Gücüm tükense de Küflü bir Dünya'yı parlatmaya çabaladım ama Toy boynum boy aynalarında çırılçıplak göründü Sığlarında çırpındım kirli suların Yaşım, başıma bela Sağlam şairlerin şiirken öldükleri çağdayım.

Farz et akıl tutulmasıydı yaşadığımız Sevişmelerimiz, öpüşmelerimiz El ele gezişlerimiz hep yalan Farz et ki bir parçası eksik yapbozduk biz seninle Tamamlanmaya çok yaklaşmışken Asla bir bütün olamayan.

Ürkek ayaklarımda Geçmiş zamanlara ait bir yol yorgunluğu Nereye gidiyorum bilinmez Ensemde yakıcı güneş Aklımda sen Aklımda aşk Kalbimde derin bir sızı Ruhumda telaş Gözlerim nemli Gözlerim ıslak Gözlerimden süzülmekte istem dışı akan iki damla yaş Gel, bu meçhul yolculuğa bir son ver artık Gel çünkü gerçekten yakışmıyor Bu kadar dirayetli bir bedene Böylesi akılsız bir baş.

Şarabî bir nisan dökülüyordu takvimlerden Zaman, bizi aşkla oyalamaktan vazgeçiyordu Bir gidişin vardı ki; Yağmalanan şehirlerden kaçan insanlar gibiydin Koşuyordun... Son kez baktım itaatkâr sırtına Taştan bir heykel gibi kaskatı kesildim Ayak bileklerimden boğazıma kadar kesildim Hanidir yerinde duran kalbim yerini yadırgadı, Sızladı! Sızısı, tekrar varlığını hatırlattı O an zamanı durdurmak düşüncesi geçti aklımdan Eylemsizleştim, Düşüncem, düşüncede kaldı.

Uzun zamandır güneşi almıyorum evime Gözlerimi kamaştırıyor ışığı Aşığı oldum karanlığın Koyun koyuna yatıyoruz miskince Düşüncelerimi çarşı iznine çıkartıyorum Kararlıca atlayıp gidiyorlar eşiği Makul yaşantımda Sahne sırası Ay'a gelince Sarışın kadınlar alıyorum evime, gizlice Odalarımda ateşler yanıyor İliklerime kadar ısınıyorum Sıcaklığı, yalnızca sarışın kadınlarda seviyorum.

Fevkalade sanatına ayrıca değinirim Güzeldi çirkindi onu da tartışırız Ben, şu an sadece iki metreden uzun Boynunu konuşmak istiyorum Doğallığına hayran olduğum Frida Kahlo'nun. Sevdiceğim, Kaşları basit kuş figürü Çocukluğumun.

Ardında uzun bir öykünün hayal kırıklıklarını bıraktın Gittin! Ben, içinde sen geçen cümlelerin sonuna, Hangi noktalama işaretlerini koyacağımı bilemeden hem de, Gittin! Oysa ben karar verememiştim henüz Senli cümleler hiç bitmediği için nokta koyamadım Ama devamı da yoktu işte Üç nokta da yersizdi O yüzden gereksiz Ben de arada kaldım anlayacağın Tıpkı duygularımla senin aranda kalmışlığım gibi Ve sırf bu yüzden açık kapı bıraktım Senli cümlelerin sonuna, hep iki nokta koydum Çok geç sayılmaz hâlâ yaşayamadıklarımız için Duvarda pili bitmiş saate bakıyorum, Henüz on... Daha fazla baltalama hayallerimizi Hadi dön!

Uyanır uyanmaz, birden esince aklımıza Dumanı üstünde tüten bir simidi bölüşmek Veya ukala bir sokak kedisini Kucağımıza alıp sevme dürtüsü, Bir sevinci paylaşma arzusu Uzaklık, bükebilir belimizi. Ama sıklıkla birlikte yapamıyor olsak da bunları Varlığın tenime her dokunuşunda Bilirim ki; mutsuzluk hep ihtimal dışı. Ama olur a bazen İstenç dışı, elimde olmadan Benim de herkes gibi yok yere mutsuz olacağım gelir O vakit, bir kış güneşi girer pencerenden Sıcaklığı ısıtır içimi, solgun yüzüm aydınlanır Yine, çok uzakta da olsan geçersin hayalimden Efkârlısındır, için kararmıştır, Bir akşamüstü Ankara'dan Batı'ya doğru bakarsın Ben senin için ''Eski'' bir şehirden geç batırırım güneşi An gelir, hastalanır, yorgan döşek yatarsın Burada, benim bedenimi kavurur vücudunun ateşi Sonra bir ıhlamur kaynatır içerim, rahatlarsın Her fırsatta birlikte olmamıza rağmen Korkunç derecede can yaksa da, zor olsa da ayrılık Bilirim ki; sen, bizim için...

Örümcek boydan boya Ördü ağını Kurdu tuzağını odama Bakalım Böcek mi takılır Sinek mi Bilinmez Belki de aynı türden Bir dilber uğrar hanesine Merhem olur yarasına Gönül açlığı Karın açlığını bastırıverir Öyleyse Bu örümceği son görüşümdür Kim bilir Tahmin bile edilemez Rastgele örümcek Rastgele.

Biz tanışsak olay olur biliyor musun? Hecelerine ayırıyorken Henüz yeni öğrendiğim ismini Diyarbakır Surlarından ölüme atlar gece, Dünya aydınlığa erişir Bunu kimse istemez, lanetleniriz. Duyuyor musun? Biz öpüşsek kolay hallolur sorunlar Çocuklar ekmek almaya giderken Ölmezler örneğin Dönmeyin davanızdan demiş oluruz emekçilere Onurlu duruşlarıyla sevilir direnişçiler, biz de seviniriz. İkimiz, toplum onay vermeden sevişsek Ne olur hiç düşünüyor musun? Ateş pahasına olur her şey Eşkıyalar şehre iner Katiller alkışlanır Biz taşa tutuluruz Faturayı bize keser hükümet, Deliririz. İyisi mi sen hiç çıkma yoluma, İyisi mi biz uzak duralım. İnsanlar bildiğin canavar, Kötüye yorarlar her şeyi, fişleniriz.