ersinkurt

Zaman geçer,  Değişir mevsimler, Değişir iklim... Yokluğunda da pekâlâ sürdürülür hayat Yine masmavi bir göğün altında yaşayabilirim Tek tek imha ederim bütün güzel anılarımızı Her şeyi geçmişte bırakabilirim, Bunu yapabilirim Yaparım yapmasına da; Seni unutmak isteyen kim?

Ayıplanmasın imtiyaza prim tanımayışımız Yadırganmasın biz ilkokul sıralarında bıraktık sınıf ayrımını ’’3-A’’ ’’5-C’’ gibisinden... Ve her nedense ısrarla büyümek istemezken Bozuldu evciliklerimiz Acılar nezaretinde zorla büyüttüler bizleri; Büyüdü bir nesil, büyüdü sezgilerimiz. Bugün, geçmişte, okul çıkışlarında yaptığımız üzere Siyah önlüklerimizle doğru haylazlık yapmaya koşmuyoruz Kaygısını yaşıyoruz gelecekteki günlerin, kayıplarımız var, yasındayız Sorumluluğunu taşıyoruz kollarımızda ölenlerin Ve her şeye inat kararlılıkla yürüyoruz emin adımlarla Soldan soldan, aymaz değiliz Ayırdındayız haksızlığın, hırsızlığın ve kan emici sömürünün Şimdi lüzumsuz yere evham yaratmasın boşboğazlar Çünkü asla zararımız dokunmayacak kimseye Her gün tüketmeye kalkışsa da bizi bu karalayan kampanyalar Er geç bitecek düşünceleri zalimce linç eden bu zulüm, Er geç bitecek, düşünceleri zalimce piç eden bu zulüm.

Hiç olmayacak yerlerde, Alakasız zamanlarda Aklıma düştüğünü Düşlerimin en korkunç anlarında Beni kurtarıp Uykularımı böldüğünü Bazen şaşkınlıkla Sanki yanımdaymışsın gibi Ağız dolusu güldüğümü Kimselere söyleme sakın Aklımı yitirdiğimi  Zannederler sonra Bu anlattıklarım, Aramızda.

Yalandan hazzetmem Sahteden hoşlanmam bilirsin Aysun Olacaksa eğer, sahiden olsun Aşk da, meşk de, ayrılık da sahiden Mutluluk, acı çekmek sahiden Gideceksen eğer günün birinde Yokluğun mecnun etsin Yok kalacaksan şayet Varlığın yaksın, kavursun Sonum olacaksa da bu sevda Sonum, senden olsun İlla ölecekse seven Sahiden ölsün.

İki zıt kutuptuk Birbirini çekmesi gereken Birbirinin zaaflarını bilen iki sinsi katil... Birbirimizin sınır çizgilerini geçince Can havliyle Tetiğe gitti ellerimiz Akabinde askerlerimizi güvenli bölgelere çektik Sen, katı bir disiplinle savundun kaleni Düşüncelerinin uç noktalarına nöbetçiler gönderdin Bende sürekli bir barış isteği... Bir bilsen, ne fireler verdim.

Sonunda anladım İnsan ta kendisi şeytanın Karmaşık bir sürecin yamacındayken Nefsim kulaklarıma öfke fısıldıyor Sorgusuz aklım karışıyor birden Elimde olmaksızın. Ve peşinen sorguluyorum korkularımı Hangi dağın etekleri daha barışçıl, Hangi ova anlar beni, En tarafsız olanı hangi deniz, Hepimiz, ne kadar insanız ki biz? Kendi adıma konuşmam gerekirse Tereddütsüz içim yanmalı bir masumun ölümüne Dürüstlüğe şapka çıkarmalıyım Emeğin önünde saygıyla eğilmeliyim Öğretmeliyim herkese ayrımcılık ne denli acımasız Sevmeliyim kuşu, ağacı, taşı, toprağı ve insanı Kucaklamalıyım herkesi gönlümce  Her şeyin ötesinde ve çıkarsız.

İnsan dermanını nerde olsa tanır Kuramsal bir derdin pençesindeyken  Gözlerin tamamlıyor gizlerime çizdiğim  Tablonun eksiğini Ama hayata tutunmanı  Elinden tuttuğun kişi sağlamıyor Bir yanlışa ancak böyle gidilir Hataların hep kusuru olacaklar geleceğinin Sarsılabilirsin, Sıkı tutun hayatına değiniyorum Sallanmak için berbat bir evin beşiğine doğmuşsun Kötü kaderin hep kederin olacak belli ki Benim penceremden görünen; Ailen anonim bir çekirdeği toplumun Annen sende kendini görünce sevememiş seni Kardeşin senden çok küçük O yüzden asla sevmedin onu Babansa sana hiç sarılmıyor Ve saçların dışında her şey kötülüğe uzuyor,  Delirmek için daha neyi bekliyorsun? Gölgenden kaçtığın yerlerde keşke kendine rastlasaydın Şimdi nereye gitsen kusacak seni ortamlar Denizin ortasındaki ada feneri gibi parlayacaksın, Kurtuluşun yok! Ah! Öğrenmeliydin işte zamanında  Birazcık siyaseti ve reddetmeyi bazen Fakat artık çok geç! Şimdi her davete icabette sıkıntıdan boğulacaksın. B...